Hawking radiation

💡 Though impossibly faint for stellar giants, Hawking radiation fascinates theorists who dislike eternities without evaporation.

اگرچه تابش هاوکینگ برای غول‌های ستاره‌ای به طرز غیرممکنی کم‌نور است، اما نظریه‌پردازانی را که از ابدیت بدون تبخیر بیزارند، مجذوب خود می‌کند.

💡 A colloquium explained Hawking radiation with chalkboard confidence, turning black holes from perfect prisons into slightly leaky thermal accountants.

یک کنفرانس، تابش هاوکینگ را با اعتماد به نفس تخته سیاه توضیح داد و سیاهچاله‌ها را از زندان‌های بی‌نقص به حسابداران حرارتی کمی نشت‌دار تبدیل کرد.

💡 This emission, called Hawking radiation, is what causes black holes to eventually evaporate away.

این تابش که تابش هاوکینگ نامیده می‌شود، همان چیزی است که باعث می‌شود سیاه‌چاله‌ها در نهایت تبخیر شوند.

💡 In 2014, Engelhardt and Aron Wall figured out a way to calculate the extremal surface area of a black hole that is subject to the kind of quantum corrections that cause Hawking radiation.

در سال ۲۰۱۴، انگلهارت و آرون وال راهی برای محاسبه مساحت سطح حدی یک سیاه‌چاله یافتند که مشمول نوعی از اصلاحات کوانتومی است که باعث تابش هاوکینگ می‌شود.

💡 In the absence of infalling matter, this “Hawking” radiation would cause a black hole to eventually evaporate.

در غیاب ماده‌ی در حال سقوط، این تابش «هاوکینگ» باعث می‌شود که سیاه‌چاله در نهایت تبخیر شود.

💡 Sci-fi abused Hawking radiation as a plot button; the professor preferred math and coffee to tidy catastrophes.

ژانر علمی-تخیلی از تابش هاوکینگ به عنوان چاشنی داستان سوءاستفاده کرد؛ استاد دانشگاه ریاضی و قهوه را به فجایع مرتب و منظم ترجیح می‌داد.