Guiscard

💡 Its total ruin dates from Robert Guiscard, who, when called to the assistance of Gregory VII., left it a heap of ruins.

ویرانی کامل آن به زمان رابرت گیسکار برمی‌گردد، که وقتی به کمک گرگوری هفتم فراخوانده شد، تلی از ویرانه از آن به جا گذاشت.

💡 Historians debate whether Guiscard embodied vision or luck; sources argue like tired cousins.

مورخان در مورد اینکه آیا گیسکار تجسم رؤیا بود یا شانس، بحث می‌کنند؛ منابع مانند پسرعموهای خسته بحث می‌کنند.

💡 Chronicles paint Guiscard audacious, a Norman gambler who turned opportunism into empire-building.

وقایع‌نگاری‌ها، گیسکار را جسور تصویر می‌کنند، یک قمارباز نورمن که فرصت‌طلبی را به امپراتوری‌سازی تبدیل کرد.

💡 A novel about Guiscard balanced sieges with kitchens, reminding us conquerors still eat.

رمانی درباره گیسکار، محاصره‌ها را با آشپزخانه‌ها متعادل می‌کند و به ما یادآوری می‌کند که فاتحان هنوز هم غذا می‌خورند.

💡 The pope was saved by the advance of Robert Guiscard, duke of Apulia, with a large force, which compelled Henry to return to Germany.

پاپ با پیشروی رابرت گیسکار، دوک آپولیا، با نیرویی عظیم نجات یافت و هنری را مجبور به بازگشت به آلمان کرد.