greenmail

💡 Laws changed after notorious greenmail episodes, curbing quick profits at stakeholders’ long-term expense.

قوانین پس از وقایع بدنام کلاهبرداری سبز تغییر کردند و سودهای سریع را با هزینه بلندمدت ذینفعان مهار کردند.

💡 That comes out to an obscene $225,000 per job for factory work, proving that neither party, and few states, can control the scourge of corporate greenmail.

این یعنی مبلغ شرم‌آور ۲۲۵۰۰۰ دلار برای هر شغل در کارخانه، که ثابت می‌کند هیچ‌کدام از احزاب و تعداد کمی از ایالت‌ها نمی‌توانند بلای کلاهبرداری شرکتی را کنترل کنند.

💡 Analysts dissect greenmail motives, separating genuine undervaluation claims from theatrical ransom notes.

تحلیلگران انگیزه‌های کلاهبرداری سبز را بررسی می‌کنند و ادعاهای واقعی کاهش ارزش سهام را از یادداشت‌های باج‌خواهی نمایشی جدا می‌کنند.

💡 Unions oppose reform because they use threats of environmental lawsuits to “greenmail” developers for labor concessions.

اتحادیه‌ها با اصلاحات مخالفند زیرا از تهدید به طرح دعاوی زیست‌محیطی برای «تهدید به توسعه‌دهندگان» جهت گرفتن امتیازات کارگری استفاده می‌کنند.

💡 In the 1980s, he pioneered “greenmail” raids in which financiers threatened companies with hostile takeovers unless they were paid a premium to go away.

در دهه ۱۹۸۰، او پیشگام حملات «گرین‌میل» بود که در آن سرمایه‌داران شرکت‌ها را به تصاحب خصمانه تهدید می‌کردند، مگر اینکه به آنها حق بیمه پرداخت شود تا از شرکت خارج شوند.

💡 Critics called this stratagem “greenmail” and condemned it for ignoring the interests of employees, customers and management.

منتقدان این ترفند را «تبلیغات سبز» نامیدند و آن را به دلیل نادیده گرفتن منافع کارمندان، مشتریان و مدیریت محکوم کردند.