glottis

💡 Basically, the glottis opens and closes, building up and releasing pressure, resulting in purrs.

اساساً، گلوت باز و بسته می‌شود، فشار ایجاد و آزاد می‌کند و در نتیجه خرخر ایجاد می‌شود.

💡 Swimmers learn to guard the glottis reflexively, keeping surprise splashes from provoking spectacular coughing fits during crowded lane hours.

شناگران یاد می‌گیرند که به طور واکنشی از گلوت محافظت کنند و از ایجاد سرفه‌های شدید ناشی از پاشش‌های ناگهانی در ساعات شلوغی مسیر جلوگیری کنند.

💡 Your glottis, which is the space between your vocal cords, then closes, preventing any further air from entering.

سپس گلوت شما، که فضای بین تارهای صوتی شماست، بسته می‌شود و از ورود هوای بیشتر جلوگیری می‌کند.

💡 Lizards achieve this sound “by forcing air out of the lungs across the glottis,” Espinoza explains.

اسپینوزا توضیح می‌دهد که مارمولک‌ها این صدا را «با بیرون دادن هوا از ریه‌ها از طریق گلوت» تولید می‌کنند.

💡 The glottis opens and closes like a tiny gate, regulating airflow that becomes speech, laughter, and the occasional involuntary snort at ill-timed meeting jokes.

گلوت مانند یک دروازه کوچک باز و بسته می‌شود و جریان هوایی را که به گفتار، خنده و گهگاه خرناس‌های غیرارادی ناشی از شوخی‌های بی‌موقع در جلسات تبدیل می‌شود، تنظیم می‌کند.

💡 A diagram of the glottis finally reconciled anatomy with sensation, giving singers words for feelings they’d described poetically for years.

نموداری از حنجره بالاخره آناتومی را با احساس آشتی داد و به خوانندگان کلماتی برای احساساتی داد که سال‌ها به صورت شاعرانه توصیف کرده بودند.