gabbro

💡 Thin sections of gabbro under polarized light look like stained glass designed by patient volcanoes.

مقاطع نازک گابرو زیر نور پلاریزه مانند شیشه‌های رنگی طراحی شده توسط آتشفشان‌های صبور به نظر می‌رسند.

💡 The coarse crystals of gabbro cooled slowly underground, later thrust to daylight where hikers mistake it for “just another black rock.”

بلورهای درشت گابرو به آرامی در زیر زمین خنک شدند و بعداً به سمت روشنایی روز رانده شدند، جایی که کوهنوردان آن را با «فقط یک سنگ سیاه دیگر» اشتباه می‌گیرند.

💡 In retrospect, it is clearer now that the gabbro was never going to get along with the coring drill.

با نگاهی به گذشته، اکنون واضح‌تر می‌شود که گابرو هرگز با مته مغزه‌گیری کنار نمی‌آمد.

💡 Not getting a sample of this gabbro was frustrating, but scientists are already extracting valuable lessons from the momentary failure.

نگرفتن نمونه‌ای از این گابرو ناامیدکننده بود، اما دانشمندان در حال حاضر درس‌های ارزشمندی از این شکست زودگذر استخراج می‌کنند.

💡 Sometimes, strange reactions occur, like generating a gabbro after throwing olivine crystals into the molten basalt.

گاهی اوقات، واکنش‌های عجیبی رخ می‌دهد، مانند تولید گابرو پس از پرتاب کریستال‌های الیوین به بازالت مذاب.

💡 Basalt and gabbro rocks, for example, have tiny defects in their crystals that could release electrical charges into the air.

برای مثال، سنگ‌های بازالت و گابرو نقص‌های ریزی در بلورهای خود دارند که می‌توانند بارهای الکتریکی را در هوا آزاد کنند.