Finnegans Wake

💡 Our reading group tackled Finnegans Wake, accepting confusion as part of the adventure while tracing puns that linked myth, rivers, and bedtime rhythms.

گروه مطالعه ما به سراغ «بیداری فینیگان‌ها» رفت و در عین حال که سردرگمی را به عنوان بخشی از ماجراجویی پذیرفت، به دنبال جناس‌هایی گشت که اسطوره، رودخانه‌ها و ریتم‌های قبل از خواب را به هم مرتبط می‌کرد.

💡 The first sign that “Finnegans Wake” may be among the most challenging books you have ever encountered is its opening line, which begins midsentence.

اولین نشانه اینکه «بیداری فینیگان‌ها» ممکن است جزو چالش‌برانگیزترین کتاب‌هایی باشد که تا به حال با آنها مواجه شده‌اید، جمله آغازین آن است که از میانه جمله شروع می‌شود.

💡 My major goal for 2023 is to admit to myself that I’m never going to finish “Finnegans Wake” and that’s OK.

هدف اصلی من برای سال ۲۰۲۳ این است که به خودم اعتراف کنم که هرگز نمی‌توانم «بیداری فینیگان‌ها» را تمام کنم و اشکالی هم ندارد.

💡 A composer set passages from Finnegans Wake for chorus, letting overlapping syllables become shimmering textures rather than strictly decipherable lines.

یک آهنگساز قطعاتی از شب‌زنده‌داری فینیگان‌ها را برای همخوانی تنظیم کرد و اجازه داد هجاهای همپوشانی به جای خطوط کاملاً قابل رمزگشایی، به بافت‌های درخشان تبدیل شوند.

💡 The use of language becomes a story, as it does in Joyce’s “Finnegans Wake.”

استفاده از زبان به یک داستان تبدیل می‌شود، همانطور که در «شب‌زنده‌داری فینیگان‌ها» اثر جویس اتفاق می‌افتد.

💡 The librarian recommended guides for Finnegans Wake, treating annotations like climbing gear that turns an impossible cliff into a steep but navigable route.

کتابدار راهنماهایی برای شب‌زنده‌داری فینیگان‌ها توصیه کرد، و با حاشیه‌نویسی‌ها مثل تجهیزات کوهنوردی رفتار کرد که یک صخره غیرممکن را به مسیری شیب‌دار اما قابل پیمایش تبدیل می‌کند.