farthingale

💡 The costume shop built a farthingale from reed and linen, distributing weight so dancers could move gracefully despite dramatic volume.

این فروشگاه لباس، یک فارتینگیل از نی و کتان ساخت که وزن را طوری توزیع می‌کرد که رقصندگان بتوانند با وجود حجم دراماتیک، به زیبایی حرکت کنند.

💡 The bright and complex costumes, with some characters in apparel like Elizabethan farthingales, are equally picturesque.

لباس‌های روشن و پیچیده، به همراه برخی از شخصیت‌ها با لباس‌هایی شبیه به لباس‌های فارتینگال‌های دوره الیزابت، به همان اندازه زیبا هستند.

💡 A lecture traced how the farthingale signaled status while reshaping silhouettes across courts and portraits.

یک سخنرانی توضیح داد که چگونه فارتینگیل ضمن تغییر شکل سیلوئت‌ها در حیاط‌ها و پرتره‌ها، جایگاه اجتماعی را نشان می‌داد.

💡 Diaries mentioned struggling through doorways with a farthingale, reminding us that fashion often negotiates with architecture.

در خاطرات از تقلا برای عبور از درگاه‌ها با یک چتر نجات یاد شده است، که به ما یادآوری می‌کند مد اغلب با معماری مذاکره می‌کند.

💡 Freed from the hassle of manipulating doublets and farthingales, the performers can move naturally and easily.

اجراکنندگان، فارغ از دردسر دستکاری دوبلت‌ها و فارتینگیل‌ها، می‌توانند به طور طبیعی و آسان حرکت کنند.

💡 The farthingale sleeve is made from a thick cotton material called fustian, stitched with 14 casings of linen each containing a hoop of baleen, also known as whalebone.

آستین فارتینگیل از یک ماده پنبه‌ای ضخیم به نام فاستین ساخته شده است که با ۱۴ روکش کتانی دوخته شده است که هر کدام حاوی یک حلقه از استخوان نهنگ است که به عنوان استخوان وال نیز شناخته می‌شود.