existentialism

💡 Both existentialism and absurdism have their appeal and are represented by very cool intellectuals.

هم اگزیستانسیالیسم و هم پوچ‌گرایی جذابیت خود را دارند و توسط روشنفکران بسیار باحالی نمایندگی می‌شوند.

💡 Museums contextualize existentialism with postwar photography, showing people rebuilding meaning among ruins, ration books, and tentative celebrations.

موزه‌ها، اگزیستانسیالیسم را با عکاسی پس از جنگ، در بافت خود جای می‌دهند و مردمی را نشان می‌دهند که در میان ویرانه‌ها، جیره‌بندی‌ها و جشن‌های موقت، در حال بازسازی معنا هستند.

💡 Later, in a film degree program at the University of Texas at Austin, he wrote scripts about existentialism.

بعدها، در یک برنامه‌ی تحصیلی فیلمسازی در دانشگاه تگزاس در آستین، فیلمنامه‌هایی درباره‌ی اگزیستانسیالیسم نوشت.

💡 Our seminar read de Beauvoir on freedom and responsibility, debating how existentialism meets domestic logistics without dissolving into slogans.

در سمینار ما درباره آزادی و مسئولیت، نوشته‌های دوبوار خوانده شد و بحث بر سر این بود که چگونه اگزیستانسیالیسم بدون اینکه در شعارها غرق شود، با تدارکات خانگی تلفیق می‌شود.

💡 Russo-Netzer refers to Martin Heidegger in her study, one of existentialism’s central figures.

روسو-نتزر در مطالعه‌ی خود به مارتین هایدگر، یکی از چهره‌های اصلی اگزیستانسیالیسم، اشاره می‌کند.

💡 In class, existentialism sounded bleak, yet its insistence on responsibility and authenticity ultimately felt strangely liberating to anxious seniors.

در کلاس، اگزیستانسیالیسم تاریک و غم‌انگیز به نظر می‌رسید، اما اصرار آن بر مسئولیت و اصالت در نهایت برای دانش‌آموزان سال آخر مضطرب به طرز عجیبی رهایی‌بخش بود.