eternalize

💡 Poets try to eternalize fleeting afternoons, bottling sunlight and laughter inside lines that survive winters.

شاعران سعی می‌کنند بعدازظهرهای زودگذر را جاودانه کنند، نور خورشید و خنده را در سطرهایی که از زمستان جان سالم به در می‌برند، حبس می‌کنند.

💡 Photographers eternalize community victories, preserving faces and banners so future volunteers remember why meetings mattered.

عکاسان پیروزی‌های جامعه را جاودانه می‌کنند و چهره‌ها و بنرها را حفظ می‌کنند تا داوطلبان آینده به یاد داشته باشند که چرا جلسات اهمیت داشته‌اند.

💡 Televised and witnessed by the nation, the violence was eternalized as a cornerstone in civil rights history.

این خشونت که از تلویزیون پخش شد و ملت شاهد آن بودند، به عنوان سنگ بنایی در تاریخ حقوق مدنی جاودانه شد.

💡 According to economist Harold Innis, “stone, clay tablets and parchment are ‘heavy’ media which enable a civilization to anchor itself in the past and eternalize itself.”

به گفته‌ی اقتصاددان هارولد اینیس، «سنگ، لوح‌های گلی و پوست نوشته‌ها، رسانه‌های «سنگینی» هستند که یک تمدن را قادر می‌سازند تا خود را در گذشته تثبیت کند و خود را جاودانه سازد.»

💡 In the same piece, she said that “racism and prejudice are omnipresent and eternalized in America’s institutions.”

او در همان مطلب گفت که «نژادپرستی و تعصب در نهادهای آمریکا فراگیر و ابدی هستند.»

💡 Don’t eternalize early prototypes; treat them as scaffolding designed to vanish gracefully when the structure stands.

نمونه‌های اولیه را ابدی نکنید؛ با آنها مانند داربست‌هایی رفتار کنید که طوری طراحی شده‌اند که وقتی سازه سرپا شد، به زیبایی ناپدید شوند.