doughboys

💡 Letters from doughboys revealed boredom between bursts of terror, a rhythm modern audiences rarely imagine.

نامه‌های خمیربازها، ملال میان انفجارهای وحشت را آشکار می‌کرد، ریتمی که مخاطبان مدرن به ندرت تصور می‌کنند.

💡 When l am not worrying over our valiant doughboys, I worry over what's happening here at home.

وقتی نگران بچه‌های شجاع و زحمتکش نیستم، نگران اتفاقاتی هستم که اینجا در خانه می‌افتد.

💡 During World War I, Salvation Army ministers — “officers,” in the group’s parlance — served doughnuts to the troops, gaining respect from the soldiers who came to be known as “doughboys.”

در طول جنگ جهانی اول، وزرای ارتش نجات - که در اصطلاح خودشان «افسر» بودند - به سربازان دونات می‌دادند و از سربازانی که به «بچه‌های خمیر» معروف شدند، احترام کسب می‌کردند.

💡 Parade organizers honored doughboys from the county, reading names slowly as the band held a respectful, steady cadence.

برگزارکنندگان رژه از دوندگان شهرستانی تجلیل کردند و در حالی که گروه موسیقی با ریتمی محترمانه و یکنواخت می‌نواخت، نام‌ها را به آرامی می‌خواندند.

💡 In five scenes, the sculpture will depict the journey of the American “doughboys” from home, through the horror of the 1914-1918 war — which the United States entered in 1917 — and back.

این مجسمه در پنج صحنه، سفر «خرده‌خواران» آمریکایی را از خانه، از میان وحشت جنگ ۱۹۱۴-۱۹۱۸ - که ایالات متحده در سال ۱۹۱۷ وارد آن شد - و بازگشت به خانه، به تصویر می‌کشد.

💡 Seventeen months later, after millions of American doughboys had taken up arms in Europe and 117,000 were killed, the Germans surrendered.

هفده ماه بعد، پس از آنکه میلیون‌ها سرباز آمریکایی در اروپا اسلحه به دست گرفتند و ۱۱۷۰۰۰ نفر از آنها کشته شدند، آلمانی‌ها تسلیم شدند.