Day of Infamy

💡 President Franklin D. Roosevelt famously declared Dec. 7 a “day of infamy” in an address to a joint session of Congress.

رئیس جمهور فرانکلین دی. روزولت در سخنرانی خود در جلسه مشترک کنگره، روز ۷ دسامبر را «روز ننگ» اعلام کرد.

💡 The speech immortalized the Day of Infamy, anchoring national memory to testimony broadcast through radios into kitchens, barber shops, and anxious hearts.

این سخنرانی، روز رسوایی را جاودانه کرد و خاطره ملی را با شهادت‌هایی که از طریق رادیوها در آشپزخانه‌ها، آرایشگاه‌ها و قلب‌های نگران پخش می‌شد، پیوند داد.

💡 Teachers guided students through sources from the Day of Infamy, challenging assumptions and encouraging empathy beyond patriotic slogans.

معلمان دانش‌آموزان را با منابعی از روز رسوایی راهنمایی کردند، فرضیات را به چالش کشیدند و همدلی را فراتر از شعارهای میهن‌پرستانه تشویق کردند.

💡 I’ve seen Dostoyevsky’s deck of cards, read the first drafts of Roosevelt’s Day of Infamy speech, stared down the field from Virginia Woolf’s writing cottage toward the river where she drowned.

من دسته ورق‌های داستایوفسکی را دیده‌ام، اولین پیش‌نویس‌های سخنرانی روز رسوایی روزولت را خوانده‌ام، و از کلبه نویسندگی ویرجینیا وولف به دشت و رودخانه‌ای که او در آن غرق شد خیره شده‌ام.

💡 If past is prologue, he may channel Franklin D. Roosevelt’s “day of infamy” or something else from American history.

اگر گذشته مقدمه باشد، او ممکن است «روز رسوایی» فرانکلین دی. روزولت یا چیز دیگری از تاریخ آمریکا را به خاطر بیاورد.

💡 Curators juxtaposed headlines from the Day of Infamy with letters from civilians, reminding visitors history includes grocery lists alongside declarations.

متصدیان موزه تیترهای روزنامه «روز رسوایی» را در کنار نامه‌های شهروندان قرار دادند و به بازدیدکنندگان یادآوری کردند که تاریخ شامل فهرست‌های خرید در کنار اعلامیه‌ها نیز می‌شود.