cockalorum

💡 Born with no great passion for "the high cockalorum of heroism," De Forest wrote frankly of the nuisance of being shot at, of the multiple woes of a company-grade officer's life.

دی فارست که بدون هیچ اشتیاق زیادی برای «قهرمانی والا» به دنیا آمده بود، رک و پوست‌کنده از دردسرهای تیراندازی و مصائب متعدد زندگی یک افسر درجه گروهان نوشت.

💡 The office cockalorum strutted about until a quiet analyst presented numbers that gently escorted his swagger to the nearest exit.

خروس‌سفیدِ اداره با غرور و تکبر این‌طرف و آن‌طرف می‌رفت تا اینکه یک تحلیلگر آرام اعدادی را ارائه داد که به آرامی او را با غرور به نزدیکترین خروجی هدایت کرد.

💡 "Yes, marm, I'm the high cockalorum; we hev'n't got anything for you to-day, though."

«بله، مارم، من خروس بزرگ هستم؛ البته امروز چیزی برایت نداریم.»

💡 But the idea of that old cockalorum—though he is my rival—doing a sturdy fellow like me to death is too amusing.”

اما تصور اینکه آن خروس پیر - با اینکه رقیب من است - یک آدم تنومند مثل من را تا سر حد مرگ بکشد، خیلی خنده‌دار است.

💡 Literature delights in the cockalorum, a puffed-up villain punctured by wit rather than swords.

ادبیات از خروس جنگی لذت می‌برد، یک شرور مغرور که به جای شمشیر، با شوخ‌طبعی از پا درمی‌آید.

💡 a boxer who was as famous for his prefight cockalorum as for his knockouts in the ring

بوکسوری که به خاطر کوکالوروم قبل از مبارزه‌اش به همان اندازه که به خاطر ناک‌اوت‌هایش در رینگ معروف بود، به خاطر این هم معروف بود.