Ciceronianism

💡 Critics accused the orator of empty Ciceronianism, yet constituents liked the humane rhythm that made budgets and bridges sound almost poetic.

منتقدان، این خطیب را به سیسرون‌گرایی پوچ متهم می‌کردند، با این حال، موکلان او ریتم انسانی‌ای را که بودجه‌ها و پل‌ها را تقریباً شاعرانه جلوه می‌داد، دوست داشتند.

💡 In seminars, Ciceronianism sparked debate about rhetoric’s ethics: when ornament enlightens, and when it smothers thought beneath polished echoes.

در سمینارها، سیسرونیسم بحث‌هایی را در مورد اخلاق بلاغت برانگیخت: چه زمانی تزئینات روشنگر هستند و چه زمانی اندیشه را در زیر پژواک‌های صیقل‌یافته خفه می‌کنند.

💡 As a rule, his sentences are relatively short, and he is tolerably free from the vice of the long periods that were brought into vogue by “Ciceronianism.”

به عنوان یک قاعده، جملات او نسبتاً کوتاه است، و او تا حد قابل قبولی از شر دوره‌های طولانی که توسط «سیسرونیسم» رواج یافته بود، مبرا است.

💡 The literary controversies of the humanists, the disputes on the subject of imitation, of Ciceronianism, and what not, all tended in this direction.

مجادلات ادبی اومانیست‌ها، اختلافات بر سر تقلید، سیسرون‌گرایی و غیره، همه در این جهت گرایش داشتند.

💡 The manifesto flirted with Ciceronianism, privileging ornate balance over urgency, until editors trimmed flourishes and restored momentum without sacrificing elegance.

این مانیفست با سیسرون‌گرایی لاس می‌زد و تعادل پر زرق و برق را بر فوریت ترجیح می‌داد، تا اینکه ویراستاران تزئینات را حذف کردند و بدون از دست دادن ظرافت، شتاب را بازیابی کردند.