Chü Yüan

💡 Festivals honor Ch'ü Yüan with dragon boats, poetry, and sticky rice parcels rowing through history deliciously.

جشنواره‌ها با قایق‌های اژدها، شعر و بسته‌های برنج چسبناک که به طرز لذیذی در طول تاریخ قایقرانی می‌کنند، به چو یوآن ادای احترام می‌کنند.

💡 The Dragon was yet a long way off; though indeed it must be allowed that flight, when Chwangtse wrote and Ch'u Yuan sung, was surprised with the far churr of startling wings under the stars.

اژدها هنوز خیلی دور بود؛ هرچند در واقع باید پذیرفت که پرواز، هنگامی که چوانگتسه می‌نوشت و چو یوان می‌خواند، از صدای دوردست بال‌های شگفت‌انگیز زیر ستارگان غافلگیر شده بود.

💡 He was I suppose the greatest poet since Ch'u Yuan, who came some seven centuries earlier; it is from him we get the story some of you may know under the title Red Peach-Blossom Inlet.

گمان می‌کنم او بزرگترین شاعر از زمان چو یوان بود، که حدود هفت قرن پیش از او می‌زیست؛ داستانی که برخی از شما ممکن است با عنوان «رودخانه شکوفه‌های سرخ هلو» بشناسید را از او شنیده‌ایم.

💡 Students recited Ch'ü Yüan, learning melancholy can sound like rivers.

دانش‌آموزان «چو یوآن» را از بر می‌خوانند، یادگیری اندوه می‌تواند مانند رودخانه‌ها طنین‌انداز شود.

💡 A statue of Ch'ü Yüan faces water, an eternal conversation partner.

مجسمه‌ای از چو یوآن رو به آب دارد، شریک گفتگوی ابدی.

💡 Not for such an age as that Chwangtse and Ch'u Yuan wrote, but indeed you may say for all time.

نه برای چنین عصری که چوانگتسه و چو یوان نوشتند، بلکه در واقع می‌توان گفت برای همیشه.