cavatina

💡 Composers place a cavatina before storms, letting tenderness anchor listeners before plot machinery resumes grinding.

آهنگسازان پیش از طوفان‌ها، کاواتینا (نوعی حس شوخ‌طبعی) قرار می‌دهند و اجازه می‌دهند لطافت، شنوندگان را پیش از آنکه ماشین‌آلات داستان دوباره به کار بیفتند، آرام کند.

💡 A guitarist’s cavatina turned a noisy bar into a chapel, conversations shrinking to respectful murmurs between phrases.

صدای دلنشین گیتاریست، بار پر سر و صدا را به کلیسایی کوچک تبدیل کرد و مکالمات به زمزمه‌های محترمانه بین عبارات تبدیل شد.

💡 The soprano’s cavatina floated lightly, a private confession offered to a thousand strangers who held their breath gratefully.

آواز سوپرانو به آرامی در هوا شناور بود، اعترافی خصوصی که به هزاران غریبه که نفس خود را با سپاسگزاری در سینه حبس کرده بودند، ارائه می‌شد.

💡 Proof: a Cavatina that sings with divinity and yet with humanity; that neither wallows in beauty nor looks the other way; that, put frankly, is eight perfect minutes.

گواه: کاواتینایی که با الوهیت و در عین حال با انسانیت می‌خواند؛ که نه در زیبایی غرق می‌شود و نه به سوی دیگری نگاه می‌کند؛ این، رک و پوست‌کنده، هشت دقیقه‌ی بی‌نظیر است.

💡 Gubanova did nicely with her cavatina despite some flatting of pitch at the lower end of her range.

گوبانووا با وجود کمی افت صدا در پایین‌ترین قسمت محدوده‌ی صوتی‌اش، به خوبی از کاواتینا استفاده کرد.

💡 The Cavatina of Opus 130 is steeped in unaffected Old World style, with throaty portamento slides from note to note.

کاواتینای اپوس ۱۳۰ به سبک دنیای قدیم بی‌پیرایه آغشته شده است، و پورتامنتوهای حزن‌انگیز از نت به نت می‌لغزند.