buckeen

💡 The old novel mocked a swaggering buckeen, a small-town dandy chasing respect with loud clothes and thin manners.

رمان قدیمی، یک گوزن مغرور، یک شیک‌پوشِ اهلِ شهرِ کوچک که با لباس‌های پر زرق و برق و رفتارهای زننده به دنبال جلب احترام است را مسخره می‌کرد.

💡 I am just murthered be the work I have to do in me profession,” said Buckeen, and he swaggered out of the club.

باکین گفت: «من فقط به خاطر کاری که باید در حرفه‌ام انجام بدهم، کشته شده‌ام.» و با غرور از باشگاه بیرون رفت.

💡 “That’s all you know about it, Buckeen,” said a tall man with a red nose and a squint, who looked as if he were gazing at the bottles behind the bar, though he really was watching Mr Gideon.

مردی قدبلند با بینی قرمز و چشمانی چپ که طوری به نظر می‌رسید که انگار به بطری‌های پشت بار خیره شده است، گفت: «باکین، فقط همین را می‌دانی.» در حالی که واقعاً داشت آقای گیدئون را تماشا می‌کرد.

💡 He played the buckeen for laughs onstage, then removed the glitter and helped strike the set conscientiously.

او برای خنده روی صحنه ساز باکین نواخت، سپس اکلیل را پاک کرد و با دقت به صحنه ضربه زد.

💡 Critics use buckeen to skewer pretension, though kinder writers choose gentler portraits of aspirational strivers.

منتقدان از باکین برای زیر سوال بردن تظاهر استفاده می‌کنند، اگرچه نویسندگان مهربان‌تر، تصاویر ملایم‌تری از افراد کوشا و آرمان‌گرا انتخاب می‌کنند.

💡 “Not from me, Buckeen,” said the tall man, whose name was Crotty, as he continued to squint hideously while he watched Mr Gideon.

مرد قدبلند که اسمش کروتی بود، در حالی که همچنان با نگاه زننده‌ای به آقای گیدئون نگاه می‌کرد، گفت: «از من نه، باکین.»