Bois-le-Duc

💡 Ulenspiegel being now at Bois-le-Duc in Brabant, the magnates of the town would fain have appointed him their fool, but he would none of this dignity.

از آنجایی که اولنشپیگل در آن زمان در بوآ-لو-دوک در برابانت بود، بزرگان شهر آرزو داشتند که او را به عنوان احمق خود منصوب کنند، اما او هیچ یک از این افتخارات را نپذیرفت.

💡 The band was far away; Ulenspiegel made across the fields in his pilgrim’s robes, bought a horse, and by highways and byways he came like the wind to Bois-le-Duc.

گروه موسیقی دور بود؛ اولنشپیگل با لباس زیارتی خود از میان مزارع گذشت، اسبی خرید و از طریق بزرگراه‌ها و کوچه پس کوچه‌ها مانند باد به بوا-لو-دوک رسید.

💡 Ulenspiegel in pilgrim’s robes set out incontinent with neither provisions nor money for Bois-le-Duc, in order to warn the citizens.

اولنشپیگل در جامه‌های زیارتی، بی‌اختیار و بدون آذوقه و پول برای بوا-لو-دوک، برای هشدار به شهروندان، راه افتاد.

💡 Cyclists in Bois le Duc glide beneath brick arches, ringing bells that sound remarkably like friendly punctuation.

دوچرخه‌سواران در بویس لو دوک (Bois le Duc) زیر طاق‌های آجری سر می‌خورند و زنگ‌هایی را به صدا در می‌آورند که به طرز چشمگیری مانند علائم نگارشی دوستانه به نظر می‌رسند.

💡 In Bois le Duc, a museum of Hieronymus Bosch pairs nightmares with very welcoming gift-shop cookies.

در بوا لو دوک، موزه‌ای از هیرونیموس بوش، کابوس‌ها را با شیرینی‌های بسیار دلپذیر فروشگاه‌های هدیه جفت می‌کند.