Beauvoir

💡 Ms. Chen was lounging in the attic reading nook of a bookstore, perusing the Simone de Beauvoir novel “All Men Are Mortal.”

خانم چن در گوشه اتاق زیر شیروانی یک کتابفروشی لم داده بود و رمان «همه انسان‌ها فانی هستند» اثر سیمون دوبوار را با دقت می‌خواند.

💡 Throughout the novel, Rhys references Kant, De Beauvoir, Sartre, Virginia Woolf and Epictetus, among others, using knowledge as a balm and escape hatch.

در سراسر رمان، ریس با ارجاع به کانت، دوبوار، سارتر، ویرجینیا وولف و اپیکتتوس و دیگران، از دانش به عنوان مرهم و دریچه‌ای برای فرار استفاده می‌کند.

💡 I was thinking about relationships between Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir and this kind of the dynamic between an intellectual couple of a certain era.

داشتم به روابط بین ژان پل سارتر و سیمون دوبوار و این نوع پویایی بین یک زوج روشنفکر از یک دوره خاص فکر می‌کردم.

💡 The seminar paired Beauvoir with contemporary essays, tracing responsibility through friendships, work, and elegantly staged disagreements.

این سمینار، دوبوار را با مقالات معاصر همراه کرد و مسئولیت را از طریق دوستی‌ها، کار و اختلافاتِ به زیبایی به تصویر کشید.

💡 Reading Beauvoir in a crowded café, she underlined passages on freedom, then practiced saying no without apologizing afterward.

او در یک کافه شلوغ، آثار دوبوار را می‌خواند، زیر بخش‌هایی از کتاب که درباره آزادی بود خط می‌کشید، سپس تمرین می‌کرد که بدون عذرخواهی بعدی، نه بگوید.

💡 Instead, she suggested they should read Sylvia Plath, Simone de Beauvoir or Charlotte Bronte.

در عوض، او پیشنهاد کرد که آنها باید سیلویا پلات، سیمون دوبوار یا شارلوت برونته بخوانند.