atonalism

💡 Tristan und Isolde is rightly regarded as a turning point in music history; its opening chord sequence points to the atonalism and extended tonalities of the 20th century.

«تریستان و ایزولده» به حق نقطه عطفی در تاریخ موسیقی محسوب می‌شود؛ توالی آکوردهای آغازین آن به آتونالیسم و تونالیته‌های گسترده قرن بیستم اشاره دارد.

💡 Mr. Lees’s work defied tidy pigeonholing, in part because he shunned musical styles, like atonalism and minimalism, that were practically de rigueur among 20th-century composers.

آثار آقای لیز در برابر دسته‌بندی‌های مرسوم مقاومت می‌کرد، تا حدی به این دلیل که او از سبک‌های موسیقیایی مانند آتونالیسم و مینیمالیسم که عملاً در بین آهنگسازان قرن بیستم رایج بودند، دوری می‌کرد.

💡 The lecture rescued atonalism from caricature, emphasizing expressive possibilities rather than math exercises designed to punish audiences.

این سخنرانی، آتونالیسم را از کاریکاتور نجات داد و به جای تمرین‌های ریاضی که برای تنبیه مخاطبان طراحی شده بودند، بر امکانات بیانی تأکید کرد.

💡 Critics unfairly dismissed atonalism until a community concert paired it with patient introductions and playful demonstrations.

منتقدان به طور ناعادلانه‌ای آتونالیسم را رد می‌کردند تا اینکه یک کنسرت محلی آن را با مقدمه‌های صبورانه و نمایش‌های بازیگوشانه همراه کرد.