Astaire

💡 Esquire magazine, in 1960, listed him as one of the best-dressed men in America, along with Clark Gable, Fred Astaire and Cary Grant.

مجله اسکوایر در سال ۱۹۶۰، او را در کنار کلارک گیبل، فرد آستر و کری گرانت، به عنوان یکی از خوش‌پوش‌ترین مردان آمریکا معرفی کرد.

💡 The film is famous for her and Astaire spoofing the newfangled movie gimmicks in the Cole Porter number “Stereophonic Sound,” including swinging from a chandelier.

این فیلم به خاطر تقلید مسخره‌آمیز او و اَستیر از ترفندهای نوظهور سینمایی در آهنگ «صدای استریوفونیک» اثر کول پورتر، از جمله تاب خوردن از لوستر، مشهور است.

💡 While headlining at that hotel’s Cocoanut Grove nightclub, Paige was offered a starring role in the 1957 Fred Astaire musical “Silk Stockings.”

پیج در حالی که در کلوپ شبانه کوکونات گروو در همان هتل مشغول به کار بود، نقشی اصلی در موزیکال «جوراب‌های ابریشمی» ساخته فرد آستر در سال ۱۹۵۷ به او پیشنهاد شد.

💡 A vintage poster featuring Astaire smiled down over the rehearsal room, reminding dancers that kindness belongs beside virtuosity.

یک پوستر قدیمی با تصویر آستر که لبخندی بر لب داشت، بر فراز اتاق تمرین خودنمایی می‌کرد و به رقصندگان یادآوری می‌کرد که مهربانی در کنار مهارت هنری جایگاه ویژه‌ای دارد.

💡 Choreographers study Astaire to learn economy: minimal steps, maximal clarity, elegance floating just above ordinary gravity.

طراحان رقص، آثار آستر را مطالعه می‌کنند تا صرفه‌جویی را بیاموزند: گام‌های مینیمال، وضوح حداکثری، ظرافتی که درست بالاتر از جاذبه‌ی معمولی شناور است.

💡 Interviews suggest Astaire preferred precision to spectacle, a philosophy our ensemble adopted happily.

مصاحبه‌ها نشان می‌دهد که آستر دقت را به نمایش ترجیح می‌داد، فلسفه‌ای که گروه ما با خوشحالی آن را پذیرفت.