Appalachian Spring

💡 But it was the certain quietude of “Appalachian Spring” that seemed to beg us to let artists and architects, environmentalists and permaculturists, first be invited to provide a vision.

اما این آرامش خاص «بهار آپالاچی» بود که انگار از ما التماس می‌کرد که ابتدا از هنرمندان و معماران، طرفداران محیط زیست و متخصصان کشاورزی پایدار دعوت کنیم تا چشم‌اندازی ارائه دهند.

💡 Only then can we begin to propagate an “Appalachian Spring” rejuvenation of our fire-scorched winter.

تنها در آن صورت می‌توانیم شروع به ترویج «بهار آپالاچی» و جوان‌سازی زمستان سوخته‌مان کنیم.

💡 A screening with the score performed live, followed by “Appalachian Spring” danced live, could be exactly the statement L.A. now needs.

نمایشی با اجرای زنده‌ی موسیقی متن و به دنبال آن اجرای زنده‌ی رقص «بهار آپالاچی» می‌تواند دقیقاً همان چیزی باشد که لس‌آنجلس اکنون به آن نیاز دارد.

💡 We studied Appalachian Spring, tracing Copland’s open intervals while dancers translated frontier anxieties into hope sturdy enough for daylight.

ما بهار آپالاچی را مطالعه کردیم، فواصل باز کوپلند را دنبال کردیم، در حالی که رقصندگان اضطراب‌های مرزی را به امیدی محکم برای روشنایی روز تبدیل می‌کردند.

💡 Teachers pair Appalachian Spring with Shaker history, discussing simplicity, community, and art that favors generosity over spectacle.

معلمان، بهار آپالاچی را با تاریخ شیکر پیوند می‌دهند و در مورد سادگی، اجتماع و هنری که سخاوت را بر نمایش ترجیح می‌دهد، بحث می‌کنند.

💡 A chamber group performed Appalachian Spring in a converted barn, swallows punctuating cadences like delighted, avian percussionists.

یک گروه موسیقی مجلسی، قطعه‌ی «بهار آپالاچی» را در یک انبارِ بازسازی‌شده اجرا کردند و پرستوها مانند پرندگانِ نوازنده‌ی سازهای کوبه‌ایِ شادمان، ریتم‌ها را قطع و وصل می‌کردند.