apocatastasis

💡 And does not this apocatastasis, this humanization or divinization of all things, do away with matter?

و آیا این آخرالزمان، این انسانی‌سازی یا الهی‌سازی همه چیز، ماده را از بین نمی‌برد؟

💡 And what is this cosmic dream of Bonnefon's but the plastic representation of the Pauline apocatastasis?

و این رویای کیهانی بونفون چیست جز بازنمایی تجسمی آخرالزمان پولس؟

💡 The apocatastasis is more than a mystical dream: it is a rule of action, it is a beacon beckoning us to high exploits.

آخرالزمان چیزی بیش از یک رویای عرفانی است: یک قاعده‌ی عمل است، چراغی است که ما را به سوی شاهکارهای والا فرا می‌خواند.

💡 Theologians debating apocatastasis weigh universal restoration against texts emphasizing judgment, a tension communities navigate with humility and hope.

متکلمانی که در مورد آخرالزمان بحث می‌کنند، بازگشت جهانی را در برابر متونی که بر داوری تأکید دارند، می‌سنجند، تنشی که جوامع با فروتنی و امید آن را هدایت می‌کنند.

💡 The essay treated apocatastasis as spiritual imagination, not policy, urging kindness regardless of one’s eschatological bets.

این مقاله، آخرالزمان را به عنوان یک تخیل معنوی، نه یک سیاست، در نظر گرفت و صرف نظر از شرط‌بندی‌های آخرالزمانی، مهربانی را توصیه کرد.

💡 Interest in apocatastasis often spikes during upheaval, when people crave endings that heal rather than merely conclude.

علاقه به آخرالزمان اغلب در دوران آشوب افزایش می‌یابد، زمانی که مردم به دنبال پایان‌هایی هستند که التیام‌بخش باشند نه صرفاً پایانی.