aphorist

💡 Certainly, the Australian aphorist James Guida seems at his very best when he writes long: “Nobody need leave their bathroom to taste the ‘big’ truths.

مطمئناً، جیمز گویدا، نویسنده‌ی استرالیایی، وقتی طولانی می‌نویسد، در بهترین حالت خود به نظر می‌رسد: «هیچ‌کس برای چشیدن حقایق «بزرگ» نیازی به ترک دستشویی خود ندارد.»

💡 The only true aphorist of our time, I contend, is Dril.

به نظر من، تنها نویسنده‌ی واقعیِ کلمات قصارِ زمانه‌ی ما، دریل است.

💡 If most aphorists are addicted to assertion, telling readers what is and is not, there is always the option of shunning the verb to be and its imperious rule.

اگر بیشتر نویسندگان جملات قصار به اظهار نظر و گفتن به خوانندگان در مورد هستی و نیستی معتادند، همیشه این امکان وجود دارد که از فعل بودن و قاعده آمرانه آن اجتناب کنند.

💡 Publishers paired the aphorist with a cartoonist, proving brevity and doodles can deliver disproportionate delight.

ناشران، نویسنده‌ی جملات قصار را با یک کاریکاتوریست جفت کردند و ثابت کردند که ایجاز و خط‌خطی می‌توانند لذتی نامتناسب ایجاد کنند.

💡 A modern aphorist tweets with discipline, resisting threads when a single sentence will do the job elegantly.

یک نویسنده‌ی جملات قصار مدرن با نظم و انضباط توییت می‌کند و در برابر رشته‌های مختلف مقاومت می‌کند، در حالی که یک جمله‌ی واحد می‌تواند به زیبایی کار را انجام دهد.

💡 The aphorist edited mercilessly, carving paragraphs into lines that travel well across eras and inboxes.

نویسنده‌ی جملات قصار، بی‌رحمانه ویرایش می‌کرد و پاراگراف‌ها را به سطرهایی تبدیل می‌کرد که به خوبی در دوره‌ها و صندوق‌های ورودی ایمیل‌ها قابل انتقال باشند.