andalusite

💡 The andalusite may be pink and is then often pleochroic in thin sections, or it may be white with the cross-shaped dark enclosures of the matrix which are characteristic of chiastolite.

آندالوزیت ممکن است صورتی باشد و سپس اغلب در مقاطع نازک چندرنگ (pleochroic) باشد، یا ممکن است سفید با محوطه‌های تیره متقاطع ماتریس باشد که مشخصه کیاستولیت است.

💡 Among these may be mentioned cordierite and sillimanite gneisses, andalusite and kyanite mica schists, and those schistose calc silicate rocks which are known as cipolins.

از جمله این موارد می‌توان به گنیس‌های کوردیریت و سیلیمانیت، شیست‌های میکا آندالوزیت و کیانیت و آن دسته از سنگ‌های سیلیکات کالک شیستوز که به عنوان سیپولین شناخته می‌شوند، اشاره کرد.

💡 It has the same percentage chemical composition as andalusite and sillimanite, but differs from these in its crystallographic and physical characters.

این کانی از نظر ترکیب شیمیایی با آندالوزیت و سیلیمانیت یکسان است، اما از نظر ویژگی‌های کریستالوگرافی و فیزیکی با آنها متفاوت است.

💡 The mineral andalusite forms cross-shaped inclusions called chiastolite, a party trick geology students love demonstrating politely.

کانی آندالوزیت، ناخالصی‌های صلیبی شکلی به نام کیاستولیت تشکیل می‌دهد، ترفندی که دانشجویان زمین‌شناسی دوست دارند مودبانه آن را نشان دهند.

💡 Jewelers rarely feature andalusite, but collectors admire its pleochroism, colors shifting with angles like bottled sunsets.

جواهرسازان به ندرت آندالوزیت را به نمایش می‌گذارند، اما مجموعه‌داران چندرنگی آن را تحسین می‌کنند، رنگ‌هایی که با زاویه‌هایی مانند غروب خورشید در بطری تغییر می‌کنند.

💡 Metamorphic rocks reveal andalusite near contact zones, where heat scribbles new crystals into old stories.

سنگ‌های دگرگونی، آندالوزیت را در نزدیکی مناطق تماس آشکار می‌کنند، جایی که گرما، کریستال‌های جدید را به شکل خطوط قدیمی درمی‌آورد.