amice

💡 “Salve, amice,” he said, and a subtle animation flickered in his rigid features, usually so locked up, and distant: “Valesne? Quid est rei?”

گفت: «سلام، رفیق.» و شور و شوقی نامحسوس در چهره‌ی خشک و بی‌روحش که معمولاً خیلی بسته و بی‌روح بود، موج زد: «والسن؟ کید اِست رِی؟»

💡 Amice, previous to the Reformation, was a household favourite, and Colet a perfect pet.

آمیس، قبل از اصلاحات مذهبی، شخصیت محبوب خانه بود و کولت یک حیوان خانگی بی‌نظیر.

💡 Vestments: amice, alb, cincture, and simple white miter.

لباس‌های رسمی: آمیس، آلب، سینکتور و تاج سفید ساده.

💡 Museum labels describe the amice as practical and symbolic, protecting collars and concentrating attention simultaneously.

برچسب‌های موزه، آمیس را کاربردی و نمادین توصیف می‌کنند که همزمان از قلاده‌ها محافظت می‌کند و توجه را متمرکز می‌سازد.

💡 The priest lifted the amice, a linen rectangle, and tied it gently, a ritual of preparation before richer vestments.

کاهن، جامه کتانی مستطیلی شکل آمیس را بلند کرد و آن را به آرامی بست، آیینی برای آماده‌سازی قبل از پوشیدن لباس‌های فاخرتر.

💡 A seamstress restored an antique amice, stitches honoring hands long retired from Sunday mornings.

یک خیاط، یک لباس زنانه قدیمی را بازسازی کرد و به افتخار دستانی که مدت‌ها از صبح‌های یکشنبه بازنشسته شده بودند، بخیه زد.