al desko

💡 Manchester The lunch al desko plague has thankfully yet fully to infect Manchester, where most workers still take a proper break.

منچستر خوشبختانه طاعون ناهار در فضای باز هنوز به طور کامل منچستر را آلوده نکرده است، جایی که اکثر کارگران هنوز استراحت مناسبی دارند.

💡 Lunch breaks have become shorter, meaning more people eat in the workplace, in a style Webb calls "al desko".

زمان‌های استراحت ناهار کوتاه‌تر شده‌اند، به این معنی که افراد بیشتری در محل کار غذا می‌خورند، به سبکی که وب آن را «روی میز کار» می‌نامد.

💡 My al desko lunch improved after we stocked a communal spice kit, turning leftovers into something cheerful between meetings.

ناهار بیرون‌بر من بعد از اینکه یک بسته ادویه عمومی تهیه کردیم و غذاهای مانده بین جلسات را به چیزی دلچسب تبدیل کردیم، بهتر شد.

💡 During crunch weeks, al desko habits creep in, so our team schedules stretch walks to keep backs and brains functional.

در طول هفته‌های کاری فشرده، عادت‌های پشت میزی به تدریج به سراغمان می‌آیند، بنابراین تیم ما پیاده‌روی‌های کششی را برنامه‌ریزی می‌کند تا کمر و مغزمان را فعال نگه دارد.

💡 I try to avoid al desko every Friday, choosing sunlight, a park bench, and a sandwich that tastes like time regained.

من سعی می‌کنم هر جمعه از رفتن به میز تحریر پرهیز کنم و به جای آن نور خورشید، نیمکت پارک و ساندویچی را انتخاب می‌کنم که طعم زمان بازیافته را می‌دهد.