acanthus

💡 Hillsides of unruly acanthus — nature's template for Corinthian columns — precede the Domus Augustana.

دامنه تپه‌های آکانتوسِ سرکش - الگوی طبیعت برای ستون‌های کورینتی - مقدم بر دوموس آگوستانا هستند.

💡 The walkways were paved with Italian tile, and half a dozen acanthus leaf-etched fireplaces oozed affluence.

پیاده‌روها با کاشی‌های ایتالیایی سنگفرش شده بودند و شش شومینه با طرح برگ‌های کنگر فرنگی، ثروت و فراوانی را به نمایش می‌گذاشتند.

💡 The acanthus leaves on the column have remained consistent over millennia and, over time, have come to represent more than just a sturdy plant.

برگ‌های آکانتوس روی ستون در طول هزاره‌ها ثابت مانده‌اند و با گذشت زمان، چیزی بیش از یک گیاه تنومند را نشان می‌دهند.

💡 Carved acanthus scrolls curled across the column capital, a stone translation of enduring botanical elegance.

طومارهای کنگر فرنگی حکاکی‌شده در سرستون، ترجمانی سنگی از ظرافت گیاهی ماندگار، پیچ خورده‌اند.

💡 The courtyard’s acanthus thrived in dappled shade, a living reference for architecture students nearby.

گیاه آکانتوس حیاط در سایه‌های پراکنده رشد می‌کرد و مرجعی زنده برای دانشجویان معماری در همان نزدیکی بود.

💡 She sketched acanthus leaves during lunch, practicing shadows that make flat paper breathe.

او موقع ناهار برگ‌های کنگر فرنگی را طراحی کرد و سایه‌هایی را تمرین کرد که به کاغذ صاف نفس می‌بخشند.