Abailard

💡 Abailard’s frigid and methodical answers were headed “To the bride of Christ,” or else “To my sister in Christ, from Abailard, her brother.”

پاسخ‌های سرد و روشمند آبیلارد با این مضمون بود: «به عروس مسیح» یا «به خواهرم در مسیح، از طرف برادرش آبیلارد».

💡 Abailard at the time was nearly thirty-eight, Héloïse not quite eighteen.

آبلار در آن زمان تقریباً سی و هشت ساله بود، و هلوئیز هنوز هجده ساله نشده بود.

💡 When Héloïse was in her convent there could have been no such meditation, yet, she loved Abailard as fervently as before.

وقتی هلوئیز در صومعه‌اش بود، چنین مراقبه‌ای نمی‌توانست وجود داشته باشد، با این حال، او آبلارد را به همان شدت قبل دوست داشت.

💡 The philosophy class debated Abailard on ethics, discovering how medieval disputes about intention still inform arguments about modern professional responsibility.

کلاس فلسفه با آبیلارد در مورد اخلاق بحث کرد و کشف کرد که چگونه اختلافات قرون وسطایی در مورد نیت هنوز بر استدلال‌های مربوط به مسئولیت حرفه‌ای مدرن تأثیر می‌گذارد.

💡 A biography of Abailard foregrounded correspondence that revealed both brilliance and stubbornness, qualities his students found inspiring and infuriating.

زندگینامه‌ای از آبیلارد، مکاتباتی را برجسته می‌کرد که هم هوش و هم سرسختی او را آشکار می‌کرد، ویژگی‌هایی که دانشجویانش الهام‌بخش و در عین حال خشمگین‌کننده می‌یافتند.

💡 Tourists photographed a statue of Abailard, then quietly reread excerpts from letters that humanized a figure often reduced to dates and controversies.

گردشگران از مجسمه آبیلارد عکس گرفتند، سپس بی‌سروصدا گزیده‌هایی از نامه‌هایی را که به شخصیتی که اغلب به تاریخ‌ها و جنجال‌ها تقلیل داده شده بود، انسانی می‌بخشید، دوباره خواندند.