نَكْلَىٰ

«نَكْلًا» یا «نَكْلَىٰ» مصدر از ریشهٔ «ن-ك-ل» است و به معنای «کیفرِ بازدارنده، مجازاتِ عبرت‌انگیز، یا تنبیهی که دیگران را از تکرار خطا بازدارد» می‌آید. این واژه غالباً بار حقوقی، اخلاقی یا دینی دارد و برای مجازاتی استفاده می‌شود که هدفش فقط تنبیه فرد نیست، بلکه عبرت دادن به دیگران نیز هست. در فارسی نزدیک‌ترین معنی آن «عبرت‌انگیز کردن با کیفر» است.