فصدقت

این واژه از ریشه «صدق» به معنی «راست گفت، تصدیق کرد، راست و درست شد». «فصدقت» یعنی «پس راست گفت» یا «آنگاه تصدیق کرد»؛ بسته به ساخت جمله، می‌تواند هم به «راستگو شد» و هم به «او را تصدیق کرد» اشاره داشته باشد.