باب عند

از نظر دستوری کامل نیست، چون «عند» به معنی «نزد، پیشِ، در نزدیکیِ» است و معمولاً بعد از آن اسم می‌آید. بنابراین این ترکیب بدون متمم، معنی دقیق و مستقل ندارد و در جمله باید تفسیر شود.