لغت نامه دهخدا
زربخش. [ زَ ب َ ] ( نف مرکب ) زربخشنده. بخشنده زر. که زر عطا کند :
دستش به ابر نیسان ماند گه عطا
گر باشد ابر نیسان زربخش و درنثار.سوزنی.
زربخش. [ زَ ب َ ] ( نف مرکب ) زربخشنده. بخشنده زر. که زر عطا کند :
دستش به ابر نیسان ماند گه عطا
گر باشد ابر نیسان زربخش و درنثار.سوزنی.
زر بخشنده بخشنده زر