لغت نامه دهخدا
مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری پیکر
تو دل با خویشتن داری چه دانی حال شیدایی.سعدی.- سر به شیدایی برآوردن؛ به آشفتگی گراییدن. دیوانه شدن:
چو عقل اندرنمی گنجید سعدی
بیا تا سر بشیدایی برآریم.سعدی.مگر زنجیرمویی گیردم دست
وگرنه سر بشیدایی برآرم.حافظ. || عاشقی. شیفتگی. عاشقی. وله. ( یادداشت مؤلف ). || ( ص نسبی ) منسوب بشیدا. مفتون. دیوانه:
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد
شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی.حافظ.