حمزه

( حمزة ) حمزة. [ح َ زَ ] ( ع اِ ) شیر. ( منتهی الارب ). اسد. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). شیر بیشه. ( ناظم الاطباء ). || تره ای است ترش. ( منتهی الارب ). بقلة حریفة. ( اقرب الموارد ). تره ترش مزه. ( ناظم الاطباء ). || ( اِمص ) زبان گزی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
حمزة. [ ح ُ زَ ] ( اِ ) تمر هندی. ( ناظم الاطباء ).
حمزة. [ ح َ زَ ] ( اِخ ) ابن اسدبن علی بن محمد، مکنی به ابی یعلی. یاقوت گوید: وی ادیب، کاتب، شاعر، مورخ و از اعیان دمشق و از افاضل مبرزین آنجا بود و در دمشق 555 هَ. ق. بمرد او راست تاریخی در حوادثی که از سال 441 هَ. ق. آغاز آن باشد و تا هنگام مرگش آنرا ادامه داده است وی را عنایتی بحدیث بود و او راکتبی است که سماع وی بر آنها بوده و از شعر اوست

(حَ زَ یا زِ ) [ ع. حمزة ] (اِ. ) ۱ - تره تیزک. ۲ - از اعلام مردان است.

اصفهانی ابو عبد الله بن حسن ( و. حدود ۲۷٠ - ف. حوالی ۳۶٠ -۳۵٠ ه. ق. ) وی مولف سنی ملوک الارض و الانبیائ کتاب التصحیف کتاب کبار البشر و کتاب الامثال است که همه آنها در دست است.
شیردرنده، نام عم حضرت رسول
( اسم ) ۱ - تره تیزک. ۲ - از اعلام مردان است.
ابن یوسف السهمی

اسم: حمزه (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی، طبیعت) (تلفظ: hamze) (فارسی: حمزه) (انگلیسی: hamze)
معنی: شیر بیشه، نام عموی پیامبر اسلام ( ص )، شیر، ( اَعلام ) ) حمزة ابن عبدالمطلب: [حدود پیش از هجرت – هجری] عموی پیامبر اسلام ( ص )، از نخستین مسلمانان و از دلاوران عرب، که در جنگ احد شهید شد و سیدالشهدا لقب یافت، ) حمزه ی اصفهانی: [قرن هجری] ادیب و مورخ عربی نویس ایرانی، از آثار اوست: تاریخ پیامبران و شاهان و کتاب التَنبیه، ( در اعلام ) نام عموی حضرت رسول ( ص )، نام عموی پیامبر ( ص )

💡 ابوحمزه خراسانی که مردیست ز سلاک طریقت رهنوردیست

💡 آن رسول حق که خیر الناس بود عم پاکش حمزه و عباس بود

💡 بر آستان میر علی حمزه سر نهند پای شرف ز عرش برین پیشتر نهند