سندرم استکهلم یک پدیده روانی است که در آن فردی که در وضعیت گروگانگیری یا تحت فشار و تهدید قرار دارد، احساس همدلی و وابستگی به گروگانگیر یا فرد تهدیدکننده پیدا میکند. این احساسات میتوانند شامل محبت، وفاداری و حتی دفاع از گروگانگیر باشند، به طوری که فرد قربانی ممکن است به طور غیرمنطقی از رفتارهای گروگانگیر حمایت کند.
تاریخچه:
نام سندرم استکهلم از یک حادثه واقعی در سال 1973 در استکهلم، سوئد نشأت میگیرد. در این حادثه، یک بانک مورد حمله قرار گرفت و گروگانهایی توسط مهاجمان به اسارت گرفته شدند. پس از چند روز، برخی از گروگانها شروع به ابراز همدلی و حمایت از گروگانگیران کردند و حتی بعد از آزادی، از آنها دفاع کردند. این پدیده به طور گستردهای مورد توجه رسانهها و روانشناسان قرار گرفت و نام سندرم استکهلم را به خود گرفت.
ویژگیها و علائم سندرم استکهلم:
احساس همدلی: قربانیان ممکن است احساس همدلی و محبت به گروگانگیران پیدا کنند و رفتارهای آنها را توجیه کنند.
دفاع از گروگانگیر: قربانیان ممکن است از گروگانگیران در برابر انتقادات دیگران دفاع کنند و حتی احساس کنند که آنها در حال انجام کار درستی هستند.
ترس از رها شدن: قربانیان ممکن است از ترس از عواقب رها شدن یا مجازات، به گروگانگیر وابسته شوند.
توجیه رفتارهای منفی: قربانیان ممکن است رفتارهای خشونتآمیز یا غیرمنطقی گروگانگیر را توجیه کنند و آنها را به عنوان واکنشهای منطقی در شرایط استرسزا ببینند.
علل احتمالی سندرم استکهلم:
استرس و ترس: در شرایط خطرناک، افراد ممکن است برای بقا به گروگانگیر وابسته شوند و سعی کنند با ایجاد ارتباط مثبت، خطر را کاهش دهند.
مکانیسمهای دفاعی: برخی از افراد ممکن است به طور ناخودآگاه از مکانیسمهای دفاعی برای مقابله با ترس و اضطراب استفاده کنند و احساس همدلی را به عنوان یک روش برای حفظ امنیت خود انتخاب کنند.
کنترل و وابستگی: در شرایطی که فرد احساس میکند تحت کنترل است، ممکن است به طور غیرمنطقی به فردی که او را تهدید میکند وابسته شود.
