درویش بی‌چیز

به فردی گفته می‌شود که تمام دارایی‌های مادی‌اش را از دست داده و در فقر زندگی می‌کند، اما با این حال به زندگی ساده و پرهیزکارانه خود پایبند است. در ادبیات عرفانی، درویش کسی است که در مسیر تعالی روحی و معنوی زندگی می‌کند و «بی‌چیز» بودن نمادی از رها شدن از تعلقات دنیوی است.