به معنای دوران یا نگرشی پس از خداباوری است که در آن باور به وجود خدا یا نیروهای الهی کمرنگ شده یا نقد میشود. این مفهوم معمولاً مرتبط با گفتمانهای فلسفی، ادبی و اجتماعی است که به بررسی زندگی و ارزشها بدون ارجاع به دین و خدا میپردازد.
به معنای دوران یا نگرشی پس از خداباوری است که در آن باور به وجود خدا یا نیروهای الهی کمرنگ شده یا نقد میشود. این مفهوم معمولاً مرتبط با گفتمانهای فلسفی، ادبی و اجتماعی است که به بررسی زندگی و ارزشها بدون ارجاع به دین و خدا میپردازد.