نهی کننده

امر به معروف و نهی از منکر در اسلام دو وظیفه اساسی به شمار می‌روند. بر اساس آیات قرآن و احادیث، مسلمانان موظف به انجام این وظایف هستند. این مفهوم، پایه‌گذار نهاد اسلامی امور حسبی است که به مداخله و اجرای قوانین اسلامی به‌صورت فردی یا جمعی بسته به مکتب فقهی اشاره دارد. این آموزه‌ها بخش مرکزی تعالیم اسلامی برای تمامی مسلمانان به حساب می‌آید و همچنین دو مورد از ده اقدام جانبی یا الزامی در مذهب شیعه اثنی عشری را شامل می‌شود. ادبیات اسلامی پیش از مدرن نشان می‌دهد که مسلمانان متعهد با حذف اشیاء ممنوعه، به ویژه مشروبات الکلی و آلات موسیقی، به منع رفتارهای نادرست می‌پرداختند. در دنیای معاصر اسلام، نهادهای مختلف دولتی و غیردولتی که اغلب با عناوینی چون ترویج فضیلت و جلوگیری از رذیلت یا گشت ارشاد شناخته می‌شوند در کشورهایی مانند ایران، عربستان سعودی، نیجریه، سودان و مالزی به فعالیت مشغولند. این نهادها در زمان‌های مختلف و با سطوح متفاوتی از قدرت، اقدام به هدف‌گذاری رفتارهایی می‌کنند که از نظر آنها نادرست و منکر محسوب می‌شود، از جمله پوشش نامناسب، تفکیک جنسیتی، مصرف مشروبات الکلی و ابراز محبت عمومی. در احکام دینی، به تمامی واجبات و مستحبات معروف و به تمام محرمات و مکروهات منکر اطلاق می‌شود. بنابراین، تشویق افراد جامعه به انجام کارهای واجب و مستحب به عنوان امر به معروف و جلوگیری از انجام کارهای حرام و مکروه به عنوان نهی از منکر شناخته می‌شود.