سجن دنیا

💡 عارفان همواره بر این باور بوده‌اند که زندگی مادی تنها یک سجن دنیا است و روح انسان باید برای رسیدن به حقیقت از این قید رها شود.

💡 او در اشعار عرفانی خود مدام از آزادی از سجن دنیا سخن می‌گفت و تلاش می‌کرد تا با ریاضت، تعلقات قلبی خود را به تدریج از بین ببرد.

💡 بسیاری از متفکران مذهبی معتقدند که وابستگی به لذت‌های زودگذر، انسان را در سجن دنیا گرفتار کرده و از رسیدن به کمال روحانی باز می‌دارد.