منشف

منشف. [ م ُ ن َش ْ ش ِ ] ( ع ص ) جذب کننده و به خود کشنده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به تنشیف شود. || ماده شتری که گاهی پستانش پرشیر و گاهی خالی از شیر است و این حال وقتی باشد که نتاج آن نزدیک گردد. ( از اقرب الموارد ). || دوایی است که چون رطوبت آن بر عضورسد نفوذ کند در مسامات عضو، و اثر آن ظاهر شود در جلد، مانند نوره. ( کشاف اصطلاحات الفنون ج 2 ص 1417 ).
منشف. [ م ُ ش ِ ] ( ع ص ) ناقه ای که بچه نر زاید بعد بچه ٔماده. || سرشیرخوراننده. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به انشاف شود.
منشف. [ م ِ ش َ ] ( ع اِ ) دستمال و رومال. ج، مناشف. ( ناظم الاطباء ). رجوع به منشفة شود.

(مِ شَ ) [ ع. ] (اِ. ) دستمال، رومال، ج. مناشف.

( اسم ) دستمال رو مال جمع: مناشف
ناقه که بچه نر زاید بعد بچه ماده یا سر شیر خوراننده.

دستمال، رومال؛
مناشف.