لغت نامه دهخدا
سباریت. [ س َ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ سبروت و سبریت: ارض سباریت؛ زمین فراخ بی آب و گیاه. ( منتهی الارب ). ج ِ سُبروت. ( اقرب الموارد ).
سباریت. [ س َ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ سبروت و سبریت: ارض سباریت؛ زمین فراخ بی آب و گیاه. ( منتهی الارب ). ج ِ سُبروت. ( اقرب الموارد ).