لغت نامه دهخدا
برگسلیدن. [ ب َ گ ُ س ِ / س َ دَ ] ( مص مرکب ) برگسستن. گسستن. بریدن. گسلیدن. قطع کردن:
مدار ایچ اندیشه بد به دل
همی شادی آرای و غم برگسل.فردوسی.وگر بیم داری ز خسرو به دل
پی از پارس وز طیسفون برگسل.فردوسی.پدر گفت کز بدگمان برگسل
به اندیشه بیدار کن چشم دل.فردوسی.- دل برگسلیدن؛ دل برداشتن. چشم پوشیدن:
الا ای خریدار مغز سخن
دلت برگسل زین سرای کهن.فردوسی.که دل را ز مهر کسی برگسل
کجا نیستش با زبان راست دل.فردوسی.و رجوع به گسستن و گسلیدن و برگسستن شود.
