مهقاء

لغت نامه دهخدا

مهقاء. [ م َ ] ( ع ص ) سبزآب. عین مهقاء؛ چشمه سبزآب. || مؤنث امهق؛ سخت سپید که به هیچ رنگ آمیزش ندارد و تابان و براق نباشد. ( از منتهی الارب ).