لغت نامه دهخدا
مرکض. [ م ِ ک َ ] ( ع اِ ) فروزینه. ( منتهی الارب ). مسعر و وسیله ای که بدان آتش را افروزند. ( از اقرب الموارد ). || کنار و جانب و بازوی قوس. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مرکضة و مرکضتان شود.
مرکض. [ م ِ ک َ ] ( ع اِ ) فروزینه. ( منتهی الارب ). مسعر و وسیله ای که بدان آتش را افروزند. ( از اقرب الموارد ). || کنار و جانب و بازوی قوس. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به مرکضة و مرکضتان شود.