قرینه متصل

ضمیر متصل

قرینه منفصل

[ویکی فقه] قرینه متصل شیء متصل به کلام، و دلالت کننده بر مراد جدّی متکلّم می باشد.
قرینه متصل، مقابل قرینه منفصل می باشد، و عبارت است از قرینه ای که به کلام متصل بوده و از ملحقات آن ( ذوالقرینه ) محسوب می گردد و کلام مستقلی به حساب نمی آید؛به بیان دیگر، قرینه ای که به کلام چسبیده و آن را یا از معنای ظاهری اش ( مراد استعمالی ) به مراد جدی متکلم منصرف می کند، و یا باعث تعیین یکی از معانی مشترک لفظی می گردد، قرینه متصل نام دارد،
← مثال
قرینه متصل مانع ظهور ذو القرینه در معنایی که مراد جدی متکلم نیست، می گردد با وجود قرینه متصل، ظهوری برای کلام در مراد استعمالی منعقد نمی گردد به خلاف قرینه منفصل که جلوی اصل ظهور کلام (ذوالقرینه) را نمی گیرد، بلکه مانع از حجیت ظهور آن می گردد و بر آن مقدم می شود، چون قرینه بر ذوالقرینه مقدم است.
ادراکات ضروری عقل
ادراکات ضروری عقل به منزله قرینه متصل برای کلام محسوب می شود.