لغت نامه دهخدا
روقین. [ رَ ] ( ع اِ ) داهیة ذات روقین؛ بلای سخت بد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || جنگ سخت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
روقین. [ رَ ] ( ع اِ ) داهیة ذات روقین؛ بلای سخت بد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || جنگ سخت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
داهیه ذات روقین بلای سخت بد