لغت نامه دهخدا
حذفار. [ ح ِ ] ( ع اِ ) سوی. || کرانه. || اخذ بحذفار چیزی را؛ گرفتن تمام آنرا. ج، حذافیر. ( منتهی الارب ). || در بعض لغت نامه ها به معنی حذفور یعنی شریف آمده است. رجوع به حذفور شود.
حذفار. [ ح ِ ] ( ع اِ ) سوی. || کرانه. || اخذ بحذفار چیزی را؛ گرفتن تمام آنرا. ج، حذافیر. ( منتهی الارب ). || در بعض لغت نامه ها به معنی حذفور یعنی شریف آمده است. رجوع به حذفور شود.