لغت نامه دهخدا
مائیت. [ ئی ی َ ] ( ع مص جعلی، اِمص ) ماهیت. ( ناظم الاطباء ). سؤال از حقیقت شی ٔ.( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). رجوع به ماهیت شود.
مائیت. [ ئی ی َ ] ( ع مص جعلی، اِمص ) مائیة. روانی. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): و ازش [ از انگور پرنیان و کلنجری ] بسیار بتوان خورد بسبب مائیتی که در اوست. ( چهارمقاله نظامی عروضی ). || در صفت احجار کریمه بمعنی رونق. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): حجر یراد به عندالاطلاق جوهر کل جسم جماد سواء کانت فیه مائیة کالیاقوت او لا. ( تذکره داود ضریر انطاکی ).
مائیة. [ ئی ی َ ] ( ع مص جعلی،اِمص ) مائیت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). رجوع به مائیت شود. || ( ص نسبی ) منسوب به ماء.
- حروف مائیة؛ هفت حرفند وعبارتند از: ج، ز، ک، س، ر، خ، غ. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
|| ( اِ ) آبی که میان ثرب و صفاق گرد شود چنانکه در استسقای زقی، یابین خلل اعضا پیدا شود چنانکه در استسقای لحمی. ( ازبحرالجواهر ).
مائیة. [ ی َ / ئی ی َ ] ( ع اِ ) مائئة. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). رجوع به مائئة شود.
