لغت نامه دهخدا
بادوایه. [ بادْ ی َ / ی ِ ] ( اِ ) مرغکی چون گنجشک، سیاه و سفید و کوتاه پای که چون بر زمین نشیند دشوار تواند خاست وبدین سبب بیشتر بر درخت و دیوار نشیند:
آب و آتش بهم نیامیزد
بادوایه ز خاک بگریزد.عنصری.ممکنست این کلمه لهجه ای در بالوایه بمعنی پرستوک باشد.
