لغت نامه دهخدا
اضارع. [ اَ رِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ اضرع. ( از معجم البلدان ). رجوع به اضرع شود.
اضارع. [ اَ رِ ] ( اِخ ) برکه ای است از کنده های اعراب در سمت غربی راه حاجیان که متنبّی آنرا در این بیت آورده است:
و مسی الجمیعی دئدأها
و غادی الاضارع ثم الدنا.( از معجم البلدان ).
